Uşaqlıqda açılan yaralar heç də həmişə zamanla sağalmır.Bəzən onlar insanın bütün həyatına kölgə salır.Şəhab danışmır. Lakin onun səssizliyinin arxasında qorxu, təhqir, sevgisizlik və anlaşılmamaqdan doğan dərin ağrı dayanır. Atasının sərtliyi, ailəsinin laqeydliyi və ətrafındakıların amansız münasibəti onu getdikcə öz duyğu burulğanının içinə çəkir. Anlaşılmaq və özünü təhlükəsizlikdə hiss etmək üçünsə xəyali dostlarına sığınır. İllər keçir, amma uşaqlıqda yaşananların izi Şəhabın həyatından silinmir. Keçmiş onun qorxularında, münasibətlərində və özünə baxışında yaşamağa davam edir. Öz səsini tapmaq üçün Şəhab əvvəlcə susqunluğunun arxasında gizlənən həqiqətlərlə üzləşməlidir. Pərinuş Səniinin “Qardaşımın atası” romanı uşaqlıq travmasının insanın bütün həyatına necə sirayət etdiyini, ailə daxilindəki laqeydlik və sevgisizliyin illər sonra da insanın ruhunda necə yaşadığını təsirli şəkildə göstərir. Bu, sadəcə, danışmayan bir uşağın deyil, eşidilməyən bütün uşaqların hekayəsidir.