Vladimir Bartolun “Əlamut” romanı insan iradəsinin sınandığı, inanc və güc münasibətlərinin kəskin şəkildə üzə çıxdığı fəlsəfi-tarixi əsərdir. Hadisələr XI əsrdə Əlamut qalasında cərəyan edir və Həsən Sabbahın qurduğu qapalı sistem ətrafında inkişaf edir. Müəllif ideologiyanın insan həyatını necə formalaşdırdığını və onu ölümə belə aparacaq gücə sahib olduğunu göstərir. Romanda fədailərin psixoloji manipulyasiya yolu ilə formalaşdırılması əsas xətt kimi verilir. Bartol cənnət mifinin necə siyasi alətə çevrildiyini ustalıqla açır. Əsər oxucunu reallıqla illüziya arasındakı sərhədi sorğulamağa vadar edir. “Əlamut” azad düşüncənin yox edildiyi mühitdə insanın necə alətə çevrildiyini nümayiş etdirir. Kitab hakimiyyətin mənəvi və zehni mexanizmlərini dərindən təhlil edir. Romanın dili simvolik və təsirlidir. Əsər yalnız keçmişi deyil, müasir ideoloji sistemləri də bizə xatırladır. “Əlamut” oxucuda uzun müddət təsirini saxlayan güclü bir romandır.