Müəllif xüsusilə “Cırtdan” nağılını təhlil edərək folklor mətninin milli kimliyin formalaşmasında və kollektiv yaddaşın qorunmasında oynadığı rolu araşdırır. Nağılın müxtəlif variantlarını müqayisə etməklə ailə, cəmiyyət, qorunma, təhlükə və “özgə” anlayışlarının necə fərqli mənalar qazandığı göstərilir. “Dədə Qorqud” motivləri isə dil, adqoyma, səs və milli yaddaş məsələlərinin tarixi-mədəni əsaslarını açmaq üçün mühüm istinad nöqtəsinə çevrilir. Əsərin ümumi fəlsəfi istiqaməti insanın öz yerini, dilini və kimliyini tanımasının mümkünlüyünü araşdırmaq və “öz”ün “özgə” ilə münasibətində yaranan düşüncə boşluqlarını üzə çıxarmaqdır. “Öz və özgə” bu baxımdan dil fəlsəfəsi, kimlik problemi və Azərbaycan mədəni yaddaşı üzərində düşünməyə çağıran, ənənə ilə müasir düşüncə arasında əlaqə qurmağa çalışan fəlsəfi əsərdir.