Oşonun “Tantra” əsəri insanın öz təbiətini, enerjisini və şüurunu dərk etməsinə fərqli fəlsəfi yanaşma təqdim edir. Əsərin əsas ideyası yoqanın mübarizə və özünü məhdudlaşdırma yolunun əksinə, tantrada qəbul və təslimiyyətin əsas prinsip kimi irəli sürülməsidir. Oşoya görə, insan öz təbii enerjisini, o cümlədən seksuallıq, ehtiras və qəzəbi düşmən kimi qəbul etməməli, onları şüurlu şəkildə dərk edərək daha yüksək enerjiyə çevirməlidir. Bu baxımdan seksuallıq əsərdə son məqsəd deyil, sevgi və meditasiya istiqamətində transformasiya oluna bilən fundamental enerji kimi təqdim edilir. Müəllif sevginin yalnız emosional münasibət deyil, insanı zaman və eqo məhdudiyyətlərindən çıxara bilən meditativ təcrübə olduğunu vurğulayır. Əsərdə sevgi, meditasiya və ölüm bir-biri ilə əlaqəli, insanı “indi”nin və əbədiyyətin dərkində birləşdirən təcrübələr kimi nəzərdən keçirilir. Tantra baxımından əsas məsələ hər hansı enerjini məhv etmək deyil, onun mahiyyətini anlamaq və transformasiya etməkdir.